سلام.

امروز روز 38 اُم از جنگ است.

همان روزی که بعداً در تاریخ از آن بعنوان
روز «ضرب العجل عصر حجر» یاد خواهند کرد.

و این اولین مطلب شخصی من در نسخه جدید وبلاگم است.

وبلاگی که قبلاً توسط تیم محتوا اداره میشد و مقالات بهینه‌سازی شده برای بالا آمدن سایت در گوگل (همان SEO) در آن منتشر میشد.

اما دیگر قرار نیست که اینطور باشد.

از امروز به بعد می‌خواهم با این وبلاگ مثل یک وبلاگ واقعی برخورد کنم.

وبلاگ واقعی؟
بله – وبلاگ واقعی.

یعنی نوشته‌های واقعی و شخصی خودم، بدون توجه به خوش‌آیند موتورهای جستجو و این‌گونه مسائل.

—

قبل از اینکه به اصل مطلب این نوشتار بپردازم – که قاعدتا باید در ارتباط با عنوان آن یعنی «رضاتاکس و کشتیبان» باشد – تمایل دارم چند نکته را به عرض‌تان برسانم.

چند نکته:

1-ساختار و چینش ظاهری
ساختار ظاهری و چینش کلمات و صفحات در این وبلاگ کاملاً بر اساس دلخواه خودم است.

یعنی از هیچ ساختار مشخص و تعریف‌شده‌ای پیروی نمیکند.
مثلا احتمالاً خیلی بیش‌تر از حد استاندارد Enter میزنم.

چون شخصاً اعتقاد دارم که یکی از چیزهایی که خواندن را سخت می‌کند، کمبود فضای خالی و بهم چسبیده بودن سطرهاست.

2- ویرگول و نقطه ویرگول (، – ؛)
احتمالاً بسیار بیش‌تر از استاندارد تعریف شده فرهنگستان زبان فارسی، از ویرگول (کاما) استفاده می‌کنم.

این هم سلیقه شخصی خودم است.
بنظرم برخی از مکث‌ها در جملات زبان فارسی نیاز به ویرگول دارند.

میدانم از نظر دستور نوشتار غلط است، اما هدف من این است که شما بتوانید چیزهایی که می‌نویسم را روان‌تر بخوانید.

3- نظرات شما
پایین هر مقاله بخش نظرات شماست.
خودم شخصاً باید تک به تک این نظرات را بخوانم و تایید کنم؛

به همین خاطر ممکن است برخی اوقات کمی طول بکشد تا تمام آنها را بخوانم و بررسی و تایید کنم.

پیشاپیش سپاسگزارم از همراهی شما و منت‌پذیر نظرات‌تان هستم.

—

// رضاتاکس و کشتیبان اینجا شروع میشود. //

—

داستان نَحوی و کشتیبان را احتمالاً شنیده باشید…

یک دور سریع داستان را به زبان ساده بازگو میکنم:

داستان از این قرار است که روزی یک شخص بزرگوار «نَحوی» سوار بر یک کشتی می‌شود.

نَحوی: کسی که نحو میداند
نَحو: دستور زبان – گرامر

این آقای نحوی (البته جنسیتش را مولانا شفاف اعلام نکرده است) رو به آقای کشتیبان می‌کند و می‌گوید:

آهای کشتیبان! آیا هیچ چیزی از علم نحو میدانی؟

کشتیبان: نه والله. نحو بلد نیستم.

نحوی: نصف عمرت بر فنا!

کمی میگذرد و از بد قضا، طوفان به پا میشود و کشتی میخواهد غرق شود.

اینجا حالا نوبت به کامبَکِ کشتیبان است.

کشتیبان: آهای نحوی! آیا شنا کردن بلدی؟!

نحوی: نه والله، بلد نیستم.

کشتیبان: کل عمرت بر فنا میشه به زودی، چون که به زودی قراره توی این طوفان غرق بشیم و اینجا دیگه علم نحو و دستور زبان به کارت نمیاد…

اینجا شنا باید بلد باشی!

—

امروز داشتم با یکی از دوستان همکارم صحبت میکردم در پلتفرم پیام‌رسان ایرانی «بله» – چون حدود 40 روزی هست که اینترنت جهانی نداریم.

درباره اینکه اگر امشب ترامپ واقعاً بزنه و نیروگاه‌ها رو منهدم کنه و برق ایران قطع بشه، اینجاست که دیگه علم من و این دوستان همکارم، پشیزی نمی‌ارزد!

دقیقاً مثل داستان نحوی و کشتیبان…

امیدواریم و دست به دعا که این اتفاق نیافته.

کار دیگه‌ای از دستمان بر نمیاد.

—

اگر فردا هم توانستم چیزی منتشر کنم، یعنی هنوز زنده‌ایم و در قرن 21 هستیم.

–

18 فروردین 1405 – 18:29

*پایان مطلب*