اتفاقاً یکی دو ساعت بعد از اینکه به کامنت قبلی‌تون اون جواب رو بدم، رفتم کمی بدوم.
-
در حین دویدن این موضوع به نظرم رسید که "خود من هم در کامنت اولم از قافیه استفاده کردم!"
-
و دیدم که چقدر در هر لحظه آدم میتونه با استانداردهای دوگانه برخورد کنه.
-
در نهایت نمیدانم؛
شاید حق با آن شاعر است که میگوید «آزادگان تهی‌دست‌اند».
اما من نمیخوام باشم!
-
ارادتمند شما.

شعر زیبایی‌ست! اما مشکل شاید همینجاست.
ما بخش زیادی از باورهای عمیق‌مون رو بخاطر قافیه‌اش پذیرفتیم.
-
چرا آزادگان باید تهی دست باشند؟
نمیشه زندگی کرد و لذت برد و عشق ورزید و دست گرفت و دست برفشاند، و همزمان آزاده بود؟